എന്റെ ഡയറി കുറിപ്പുകൾ.......................
ഒരു ആൻറ്റിക് പീസ്
തിരിചെടുതത്തിൽ സന്തോഷം.. രണ്ടു തവണ എന്നെ പുറത്താക്കി.. കാരണം വിചിത്ര
മായി എനിക്ക് തോന്നിയെങ്കിലും എന്ത് തന്നെ ആവട്ടെ.. പുറത്തു നിരോധനം എന്നാ
ബോർഡ് തൂകീ ഇട്ടിട്ടും മാർജാനെപോലെ
വീണ്ടും
വീണ്ടും കടന്നു വന്നു.. പൂച്ചകൾക്ക് ഇംഗ്ലീഷ് വയ്ക്കാൻ അറിയില്ലാലോ..
എന്ന് സമാധാനിച്ചു.. മാത്രമല്ല പൂച്ചകളെയും മറ്റു ആരും ശാസിക്കാറും ഇല്ല.
.വന്നതിനു കാരണം വാക്കുകളിൽ മന്ത്രം പുരട്ടി ഞാൻ എന്ന മായാവി
വശീകരിചെടുത്ത കുറച്ചു മനസുകൾ ഉണ്ടായി ഇവിടെ എന്നൊരാൾ പറഞ്ഞു.. .ശരി ആണ്
ഞാൻ ഒരു ജാല വിദ്യകാരൻ... അവരെ പിരിയാൻ തോന്നിയില്ല... അതോടൊപ്പം എന്റെ
സഹോദരനും..അയാൾ പറഞ്ഞത് ശരി ആണ് എല്ലാവരും ഉറങ്ങുന്ന വേളയിൽ കണ്ണുനീർ
പുക്കുന്ന താഴ്വരക്ക് മുകളിലൂടെ പറക്കുന്ന ഒരു മായാവി ആണ് ഞാൻ.. .
എന്നെ ആരും ഗൊനിചില്ലന്കിലും ഞാൻ മരിച്ചു പോവുകയും ഇല്ല ... സ്നേഹത്തിൽ
കണ്ണ് നീര് വാർക്കുന്ന ഞാൻ സ്നേഹ രാഹിത്യത്തിൽ ഉരക്കു പോലെ ഉറക്കുക യാണ്
പതിവ്..പക്ഷെ ഇത്തവണ ഞാൻ വിഷമിച്ചു... സ്ത്രികളെ അപമാനിക്കുന്ന മുലപാൽ
കുടിക്കാത്ത അമൂൽ ബേബികൾ എന്റെ തറവാട്ടിൽ പിറന്നിട്ടില്ല ... ഒന്ന് പകച്ചു
... മഹത്തായ ആ തറവാട്ട് പേര് ഒരിക്കലും ഞാൻ വഹിച്ചിട്ടില്ല... ഒരിക്കലും..
എങ്കിലും ഞാൻ ഒരു തീരാ കളങ്കംആയോ..? ആരോപണം കേട്ട് ഞാൻ തളർന്നു.. കണ്ണ്
നീർ വാർത്തു..ഇവിടെ ഇത് ഒരു സാധാരണ പരിപാടി മാത്രം ആണെങ്കിലും ഉറക്കം
വരാത്ത രാത്രികളിൽ ഉപയോഗിക്കാറുള്ള ടയാസിപം ഗുളികകൾ വിഴുങ്ങി മരിക്കാൻ
ആഗ്രഹിച്ചു...എല്ലാ സമയവും എല്ലാ ദിവസവും മറ്റു മനുഷ്യ ജീവികളോടു ബന്തം
പുലർത്തി എല്ലാവരും ആയി തോളോട് തോൾ ഉരുമ്മി കഴിഞ്ഞു കൂടാൻ എനിക്ക്
സാധിക്കാറില്ല...
ഞാൻ എന്റെ മുറിയിൽ വിശ്രമിക്കുന്നു... എന്റെ
മുറിയുടെ മുഖ്യ ജെനൽ വാതിലിനു മുകളിൽ ഒൻപതു വർണ്ണ ചില്ലുകൾ പതിപ്പിച്ച ഒരു
ജാലകം ഉണ്ട്... എട്ടെണ്ണം പച്ച ഒരു ചുവപ്പ്... അവയിലൂടെ എന്റെ മുറിയിൽ
സൂര്യ രശ്മികൾ കടക്കുന്നത് ഏകദേശം മൂന്നു മണിയോട് അടുപ്പിച്ചാണ്... ആ സമയം
ഞാൻ ചാര് കസേരയിൽ വിശ്രമിക്കുമ്പോൾ ഒരു പച്ച വെള്ളിച്ചം എന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ
വീഴുന്നു... ഇനി ഞാൻ പ്രതികരിക്കില്ല...കാരണം ആ വെളിച്ചത്തിന്റെ ഇരുളിമ
ഇന്നലെ എന്റെ മനസിലും വീണു.. അധികാരം കൈ ആളുന്നു ഐശ്വര്യവാൻ മാർക്കിടയിൽ
ഞാൻ വെറും കീടം ആണ്.. പത്തി വിടർത്തുന്ന ഞാഞ്ഞൂൽ.....
എന്നിലെ ഞാൻ
മരിച്ചു കഴിഞ്ഞു... 1999 ൽ മരിച്ച എന്റെ അമ്മമ ആണ് ഇപ്പോളും ഉറ്റ ബന്ധു.. ആ
മുഖം കാണുന്നു ആ സംസാരം കേൾക്കുന്നു.. കത്തി പോയ നാവുകൾ പേര്
ഉച്ചരിക്കില്ല എന്ന് എനിക്കറിയാം.. എങ്കിലും.... അവരെ കാൾ നല്ലൊരു കൂട്ട്
എന്റെ സഹോദരൻ മാത്രം ആണ്..അവനു യൗവനം ആണ്..വിദേശത്തും ആണ് ... യൗവനത്തിനു
ഒരു പാട് ജോലികൾ തീർക്കാൻ ഉണ്ട് .. തിരക്കാണ്.. വാർദ്ധക്യം മറ്റൊരു ലോകം
ആണ്.ഞാൻ അവിടെയും.. ലോകങ്ങളുടെ അന്ധരം.... അതിർവരമ്പ്.... കാണാനും
സാധിക്കുന്നില്ല ... അവനു ഏതു സമയവും എന്നോട് സംസാരിക്കാനും മറ്റും
താത്പര്യം കാണില്ല... സുന്ദരൻ അയ അവന്റെ ചാറ്റ് ബോക്സിൽ അവനിൽ അക്രഷ്ട്ടരായ
യുവ സുഹ്രത്തുക്കൾ ഉണ്ടാകാം.. അതിലേക്കു അപശകുനം പോലെ കയറി ചെന്ന്
വെറുപ്പ് വാങ്ങാൻ എനിക്ക് ഭയം ആണ്.. എങ്കിലും അവൻ കത്തിച്ചു വച്ച പച്ച
വെളിച്ചത്തിൽ ഞാൻ അസ്വസ്ഥൻ ആവുന്നു...
ഞാൻ പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിലെ
ഒരു ആൻറ്റിക് പീസ് ആണ് എന്ന് എന്റെ സുഹ്രത്ത് പറയുന്നു... ഞാൻ എന്ത് കൊണ്ട്
ഇങ്ങനെ ആയി.എന്ന് അയാൾ ചോദിക്കുന്നു . കാരണം ഞാൻ കാലം തെറ്റി ആണ്
പൂത്തത്.. ഇത് വസന്തം ആയിരുന്നില്ല... ഇനി എന്ത് ചെയ്യും.. വിടർന്ന പൂവുകൾ
ചുരുക്കി പൂമൊട്ടുകളെ ഒരു രണ്ടാം വസന്തതിലേക്ക് നയിക്കാൻ എനിക്ക്
കഴിവില്ല.അത് പ്രക്രതി നിയമവും അല്ല ... മറ്റുള്ളവർ... വസന്തം ഉള്ളിൽ
ഒളിപ്പിച്ചവർ എന്നെ പരിഹസിക്കുന്നു... എന്ത് കൊണ്ടാവാം എന്റെ ശാഖികൾ ഇങ്ങനെ
അപ്രതീഷിതമായി ചുരന്നു പോയത്..
എനിക്ക് അറിയില്ല... നിങ്ങൾ അറിവുള്ളവർ....ഈ പരിഹാസ ചിരി മതിയാക്കു.. പൊറുത്തു തരിക..
